ເນື້ອໃນ

# ຂໍ້ມູນ

ໜ້າແທັບ ຂໍ້ມູນ ໃຊ້ກຳນົດຄຸນສົມບັດຂອງຟອມທີ່ອ້າງອີງເຖິງຖານຂໍ້ມູນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຟອມ.

ກຳນົດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ຟອມໃຊ້ ຫຼື ລະບຸວ່າຜູ້ໃຊ້ສາມາດແກ້ໄຂຂໍ້ມູນໄດ້ຫຼືບໍ່. ນອກຈາກຟັງຊັນການຈັດລຽງ ແລະ ການຕອງແລ້ວ, ທ່ານຍັງຈະພົບເຫັນຄຸນສົມບັດທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດໃນການສ້າງ ຟອມຍ່ອຍ.

ເພື່ອເຂົ້າເຖິງຄຳສັ່ງນີ້...

ເປີດເມນູລັດຂອງອົງປະກອບຟອມທີ່ເລືອກ - ເລືອກແຖບ ຄຸນສົມບັດຟອມ - ຂໍ້ມູນ.

ເປີດແຖບເຄື່ອງມື ການອອກແບບຟອມ, ຄລິກໄອຄອນ ຄຸນສົມບັດຟອມ - ແຖບ ຂໍ້ມູນ.

## ຈັດລຽງ

ລະບຸເງື່ອນໄຂໃນການຈັດລຽງຂໍ້ມູນໃນຟອມ. ການກຳນົດເງື່ອນໄຂການຈັດລຽງແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດເກນຂອງ SQL ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄຳສັ່ງ ORDER BY. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ບັນທຶກທັງໝົດໃນຖານຂໍ້ມູນຖືກຈັດລຽງຕາມຟິວໜຶ່ງແບບນ້ອຍຫາໃຫຍ່ ແລະ ອີກຟິວໜຶ່ງແບບໃຫຍ່ຫານ້ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນ Forename ASC, Name DESC (ໂດຍສົມມຸດວ່າ Forename ແລະ Name ແມ່ນຊື່ຂອງຟິວຂໍ້ມູນ).

ໄອຄອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເທິງ ແຖບ ການນຳທາງຟອມ ສາມາດໃຊ້ໃນໂໝດຜູ້ໃຊ້ເພື່ອຈັດລຽງໄດ້ຄື: ຈັດລຽງແຕ່ນ້ອຍຫາໃຫຍ່, ຈັດລຽງແຕ່ໃຫຍ່ຫານ້ອຍ, ຈັດລຽງ.

## ຕົວຕອງ

ປ້ອນເງື່ອນໄຂທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການຕອງຂໍ້ມູນໃນຟອມ. ການກຳນົດຕົວຕອງແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດເກນຂອງ SQL ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄຳສັ່ງ WHERE. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານຕ້ອງການສະແດງບັນທຶກທັງໝົດທີ່ມີຊື່ວ່າ "Mike", ໃຫ້ພິມລົງໃນຟິວຂໍ້ມູນ: Forename = 'Mike'. ທ່ານຍັງສາມາດຮວມເງື່ອນໄຂໄດ້: Forename = 'Mike' OR Forename = 'Peter'. ບັນທຶກທັງໝົດທີ່ກົງກັບເງື່ອນໄຂໃດໜຶ່ງໃນສອງຢ່າງນີ້ຈະຖືກສະແດງອອກມາ.

ຟັງຊັນການຕອງສາມາດໃຊ້ໄດ້ໃນໂໝດຜູ້ໃຊ້ຜ່ານໄອຄອນ AutoFilter ແລະ ຕົວຕອງມາດຕະຖານ ເທິງ ແຖບ ການນຳທາງຟອມ.

## ປະເພດເນື້ອໃນ

ກຳນົດວ່າແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຈະເປັນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ວ່າຟອມຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງຕາມຄຳສັ່ງ SQL.

ຖ້າທ່ານເລືອກ "ຕາຕະລາງ" ຫຼື "ຄຳຖາມ", ຟອມຈະອ້າງອີງເຖິງຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມທີ່ທ່ານລະບຸໄວ້ໃນ ເນື້ອໃນ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການສ້າງຄຳຖາມໃໝ່ ຫຼື ຟອມຍ່ອຍ, ທ່ານຕ້ອງເລືອກຕົວເລືອກ "SQL". ຈາກນັ້ນທ່ານສາມາດປ້ອນຄຳສັ່ງສຳລັບຄຳຖາມ SQL ຫຼື ຟອມຍ່ອຍໄດ້ໂດຍກົງໃນກ່ອງ ເນື້ອໃນລາຍການ ໃນໜ້າແທັບຂໍ້ມູນຂອງຄຸນສົມບັດຕົວຄວບຄຸມ.

## ວິເຄາະຄຳສັ່ງ SQL

ລະບຸວ່າຄຳສັ່ງ SQL ຈະຖືກວິເຄາະໂດຍ LibreOffice ຫຼືບໍ່. ຖ້າຕັ້ງເປັນ ແມ່ນ, ທ່ານສາມາດກົດປຸ່ມ ... ທາງຂ້າງກ່ອງລາຍການ ເນື້ອໃນ. ສິ່ງນີ້ຈະເປີດໜ້າຕ່າງທີ່ທ່ານສາມາດສ້າງຄຳຖາມຖານຂໍ້ມູນແບບກຣາຟິກໄດ້. ເມື່ອທ່ານປິດໜ້າຕ່າງນັ້ນ, ຄຳສັ່ງ SQL ສຳລັບຄຳຖາມທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈະຖືກແຊກລົງໃນກ່ອງລາຍການ ເນື້ອໃນ.

## ອະນຸຍາດໃຫ້ລຶບ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດຖືກລຶບໄດ້ຫຼືບໍ່.

## ອະນຸຍາດໃຫ້ເພີ່ມ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດເພີ່ມໄດ້ຫຼືບໍ່.

## ອະນຸຍາດໃຫ້ແກ້ໄຂ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດຖືກແກ້ໄຂໄດ້ຫຼືບໍ່.

## ຮອບວຽນ (Cycle)

ກຳນົດວິທີການນຳທາງໂດຍການໃຊ້ປຸ່ມ Tab. ການໃຊ້ປຸ່ມ Tab ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຍ້າຍໄປທາງໜ້າໃນຟອມ. ຖ້າທ່ານກົດປຸ່ມ Shift ພ້ອມກັນ, ການນຳທາງຈະໄປໃນທິດທາງກົງກັນຂ້າມ. ຖ້າທ່ານໄປຮອດຟິວສຸດທ້າຍ (ຫຼື ຟິວທຳອິດ) ແລ້ວກົດປຸ່ມ Tab ອີກຄັ້ງ, ມັນຈະສົ່ງຜົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ກຳນົດການຄວບຄຸມປຸ່ມດ້ວຍຕົວເລືອກດັ່ງນີ້:

ຕົວເລືອກ | ຄວາມໝາຍ
--- | ---
ຄ່າມາດຕະຖານ | ການຕັ້ງຄ່ານີ້ຈະກຳນົດຮອບວຽນໂດຍອັດຕະໂນມັດຕາມການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່: ຖ້າຟອມມີການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນ, ໂດຍປົກກະຕິປຸ່ມ Tab ຈະເລີ່ມການປ່ຽນໄປຫາບັນທຶກຖັດໄປ ຫຼື ກ່ອນໜ້າເມື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍ (ເບິ່ງທີ່ ບັນທຶກທັງໝົດ). ຖ້າບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນ, ຟອມຖັດໄປ/ກ່ອນໜ້າຈະຖືກສະແດງ (ເບິ່ງທີ່ ໜ້າປັດຈຸບັນ).
ບັນທຶກທັງໝົດ | ຕົວເລືອກນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຟອມຖານຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ໃຊ້ເພື່ອການນຳທາງຜ່ານທຸກບັນທຶກ. ຖ້າທ່ານໃຊ້ປຸ່ມ Tab ເພື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ບັນທຶກປັດຈຸບັນຈະຖືກປ່ຽນ.
ບັນທຶກທີ່ກຳລັງໃຊ້ງານ (Active record) | ຕົວເລືອກນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຟອມຖານຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ໃຊ້ເພື່ອການນຳທາງພາຍໃນບັນທຶກປັດຈຸບັນ. ຖ້າທ່ານໃຊ້ປຸ່ມ Tab ເພື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ບັນທຶກປັດຈຸບັນຈະຖືກປ່ຽນ.
ໜ້າປັດຈຸບັນ | ເມື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ເຄີເຊີຈະຂ້າມໄປຫາຟິວທຳອິດໃນຟອມຖັດໄປ. ນີ້ແມ່ນມາດຕະຖານສຳລັບຟອມ HTML; ດັ່ງນັ້ນ, ຕົວເລືອກນີ້ຈຶ່ງກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບຟອມ HTML.

## ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ

ຖ້າທ່ານສ້າງຟອມຍ່ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ສາມາດເກັບຄ່າຈາກຟິວຂອງຟອມຫຼັກໄດ້. ຖ້າຟອມຍ່ອຍອີງຕາມຄຳຖາມ (query), ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳຖາມນັ້ນ. ຖ້າທ່ານສ້າງຟອມໂດຍໃຊ້ຄຳສັ່ງ SQL ທີ່ປ້ອນໃນຟິວ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ, ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານໃຊ້ໃນຄຳສັ່ງນັ້ນ. ທ່ານສາມາດຕັ້ງຊື່ຕົວປ່ຽນໄດ້ຕາມໃຈ. ຖ້າຕ້ອງການປ້ອນຫຼາຍຄ່າ ໃຫ້ກົດ Shift + Enter.

ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານລະບຸຟິວຖານຂໍ້ມູນ Customer_ID ເປັນຟິວຫຼັກໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ, ທ່ານສາມາດກຳນົດຊື່ຕົວປ່ຽນໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ ເພື່ອເກັບຄ່າຂອງຟິວ Customer_ID ນັ້ນ. ຖ້າທ່ານລະບຸຄຳສັ່ງ SQL ໃນກ່ອງ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ໂດຍໃຊ້ຕົວປ່ຽນນີ້, ຄ່າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈະຖືກສະແດງໃນຟອມຍ່ອຍ.

## ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ

ຖ້າທ່ານສ້າງ ຟອມຍ່ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນຟິວຂໍ້ມູນຂອງຟອມຫຼັກທີ່ມີໜ້າທີ່ໃນການປະສານງານ (synchronization) ລະຫວ່າງຟອມຫຼັກ ແລະ ຟອມຍ່ອຍ. ໃນການປ້ອນຫຼາຍຄ່າ, ໃຫ້ກົດ Shift + Enter ຫຼັງຈາກແຕ່ລະບັນທັດທີ່ປ້ອນ.

ຟອມຍ່ອຍແມ່ນອີງຕາມຄຳຖາມ SQL; ຫຼື ໃຫ້ເຈາະຈົງກວ່ານັ້ນຄື ຄຳຖາມພາຣາມິເຕີ (Parameter Query). ຖ້າຊື່ຟິວຖືກປ້ອນເຂົ້າໃນກ່ອງ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ, ຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ໃນຟິວນັ້ນໃນຟອມຫຼັກຈະຖືກອ່ານໄປຫາຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານຕ້ອງປ້ອນເຂົ້າໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ. ໃນຄຳສັ່ງ SQL ທີ່ເໝາະສົມ, ຕົວປ່ຽນນີ້ຈະຖືກປຽບທຽບກັບຂໍ້ມູນຕາຕະລາງທີ່ຟອມຍ່ອຍອ້າງອີງເຖິງ. ອີກທາງເລືອກໜຶ່ງ, ທ່ານສາມາດປ້ອນຊື່ຖັນໃນກ່ອງ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ ໄດ້.

ພິຈາລະນາຕົວຢ່າງຕໍ່ໄປນີ້:

ຕົວຢ່າງ: ຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນທີ່ຟອມໃຊ້ງານຢູ່ແມ່ນຖານຂໍ້ມູນລູກຄ້າ ("Customer"), ເຊິ່ງລູກຄ້າແຕ່ລະຄົນຈະມີໝາຍເລກສະເພາະໃນຟິວຂໍ້ມູນທີ່ຊື່ວ່າ "Cust_ID". ສ່ວນລາຍການສັ່ງຊື້ຂອງລູກຄ້າແມ່ນຖືກເກັບໄວ້ໃນຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນອື່ນ. ຕອນນີ້ທ່ານຕ້ອງການເຫັນລາຍການສັ່ງຊື້ຂອງລູກຄ້າແຕ່ລະຄົນຫຼັງຈາກທີ່ປ້ອນຂໍ້ມູນເຂົ້າໃນຟອມ. ເພື່ອເຮັດແບບນີ້ ທ່ານຄວນສ້າງຟອມຍ່ອຍ. ໃນສ່ວນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ ໃຫ້ປ້ອນຟິວຂໍ້ມູນຈາກຖານຂໍ້ມູນລູກຄ້າທີ່ລະບຸຕົວຕົນລູກຄ້າໄດ້ຊັດເຈນ ເຊິ່ງກໍຄື Cust_ID. ໃນສ່ວນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ ໃຫ້ປ້ອນຊື່ຂອງຕົວປ່ຽນທີ່ຈະຮັບຂໍ້ມູນຂອງຟິວ Cust_ID, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ x.

ຟອມຍ່ອຍຄວນສະແດງຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້ ("Orders") ສຳລັບແຕ່ລະລະຫັດລູກຄ້າ (Customer_ID -> x). ສິ່ງນີ້ເປັນໄປໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອແຕ່ລະລາຍການສັ່ງຊື້ຖືກກຳນົດໃຫ້ລູກຄ້າພຽງຄົນດຽວໃນຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້. ອີກທາງເລືອກໜຶ່ງ, ທ່ານສາມາດໃຊ້ຟິວອື່ນທີ່ຊື່ວ່າ Customer_ID; ແນວໃດກໍຕາມ, ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຟິວນີ້ຈະບໍ່ສັບສົນກັບຟິວດຽວກັນຈາກຟອມຫຼັກ, ເຮົາຈຶ່ງເອີ້ນຟິວນີ້ວ່າ Customer_Number.

ຕອນນີ້ໃຫ້ປຽບທຽບ Customer_Number ໃນຕາຕະລາງ "Orders" ກັບ Customer_ID ຈາກຕາຕະລາງ "Customers", ເຊິ່ງສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍການໃຊ້ຕົວປ່ຽນ x ກັບຄຳສັ່ງ SQL ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

SELECT * FROM Orders WHERE Customer_Number =: x (ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຟອມຍ່ອຍສະແດງຂໍ້ມູນທັງໝົດຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້)

ຫຼື:

SELECT Item FROM Orders WHERE Customer_Number =: x (ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຟອມຍ່ອຍຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້ສະແດງສະເພາະຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ໃນຟິວ "Item")

ຄຳສັ່ງ SQL ສາມາດປ້ອນລົງໃນຟິວ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ໄດ້ໂດຍກົງ, ຫຼື ທ່ານສາມາດສ້າງຄຳຖາມພາຣາມິເຕີທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຊ້ໃນການສ້າງຟອມຍ່ອຍ.

## ເນື້ອໃນ

ກຳນົດເນື້ອໃນທີ່ຈະໃຊ້ສຳລັບຟອມ. ເນື້ອໃນສາມາດເປັນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມ (query) ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ (ທີ່ຖືກສ້າງໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນຖານຂໍ້ມູນ), ຫຼື ສາມາດກຳນົດດ້ວຍຄຳສັ່ງ SQL. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະປ້ອນເນື້ອໃນ ທ່ານຕ້ອງກຳນົດປະເພດໃຫ້ຊັດເຈນໃນ ປະເພດເນື້ອໃນ.

ຖ້າທ່ານເລືອກ "ຕາຕະລາງ" ຫຼື "ຄຳຖາມ" ໃນ ປະເພດເນື້ອໃນ, ກ່ອງຈະສະແດງລາຍຊື່ຕາຕະລາງ ແລະ ຄຳຖາມທັງໝົດທີ່ມີຢູ່ໃນຖານຂໍ້ມູນທີ່ເລືອກ.

## ເພີ່ມຂໍ້ມູນຢ່າງດຽວ

ກຳນົດວ່າຟອມຈະອະນຸຍາດໃຫ້ສະເພາະການເພີ່ມຂໍ້ມູນໃໝ່ (ແມ່ນ) ຫຼື ວ່າຈະອະນຸຍາດຄຸນສົມບັດອື່ນໆນຳ (ບໍ່).

ຖ້າ ເພີ່ມຂໍ້ມູນຢ່າງດຽວ ຖືກຕັ້ງເປັນ "ແມ່ນ", ການປ່ຽນແປງ ຫຼື ການລຶບຂໍ້ມູນຈະບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້.

## ແຖບນຳທາງ

ລະບຸວ່າຈະສາມາດໃຊ້ຟັງຊັນການນຳທາງໃນແຖບຟອມດ້ານລຸ່ມໄດ້ຫຼືບໍ່.

ຕົວເລືອກ "ຟອມຫຼັກ (Parent Form)" ແມ່ນໃຊ້ສຳລັບຟອມຍ່ອຍ. ຖ້າທ່ານເລືອກຕົວເລືອກນີ້ໃຫ້ກັບຟອມຍ່ອຍ, ທ່ານສາມາດນຳທາງໂດຍໃຊ້ບັນທຶກຂອງຟອມຫຼັກໄດ້ຫາກເຄີເຊີວາງຢູ່ໃນຟອມຍ່ອຍ. ຟອມຍ່ອຍຖືກເຊື່ອມຕໍ່ກັບຟອມຫຼັກດ້ວຍຄວາມສຳພັນແບບ 1:1, ດັ່ງນັ້ນການນຳທາງຈະຖືກປະຕິບັດໃນຟອມຫຼັກສະເໝີ.

## ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ

ກຳນົດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ຟອມຄວນອ້າງອີງເຖິງ. ຖ້າທ່ານກົດປຸ່ມ ..., ທ່ານຈະເອີ້ນໃຊ້ກ່ອງຂໍ້ຄວາມ ເປີດ ເພື່ອເລືອກແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ.

## ຟອມຍ່ອຍແມ່ນຫຍັງ?

ຟອມຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນ ຫຼື ຄຳຖາມຖານຂໍ້ມູນ. ພວກມັນສະແດງຂໍ້ມູນໃນຮູບແບບທີ່ເບິ່ງງ່າຍ ແລະ ສາມາດໃຊ້ເພື່ອປ້ອນຂໍ້ມູນ ຫຼື ແກ້ໄຂຂໍ້ມູນໄດ້.

ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຟອມທີ່ສາມາດອ້າງອີງຂໍ້ມູນໃນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມໃດໜຶ່ງ ແລະ ສາມາດສະແດງຂໍ້ມູນຈາກຕາຕະລາງອື່ນເພີ່ມເຕີມໄດ້, ທ່ານຄວນສ້າງຟອມຍ່ອຍ. ຕົວຢ່າງ: ຟອມຍ່ອຍນີ້ອາດຈະເປັນກ່ອງຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງຂໍ້ມູນຂອງຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນອື່ນ.

ຟອມຍ່ອຍແມ່ນສ່ວນປະກອບເພີ່ມເຕີມຂອງຟອມຫຼັກ. ຟອມຫຼັກອາດຈະຖືກເອີ້ນວ່າ "ຟອມແມ່" ຫຼື "Master". ຟອມຍ່ອຍແມ່ນຈຳເປັນທັນທີທີ່ທ່ານຕ້ອງການເຂົ້າເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຕາຕະລາງຈາກຟອມດຽວ. ແຕ່ລະຕາຕະລາງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາຕ້ອງມີຟອມຍ່ອຍຂອງຕົນເອງ.

ຫຼັງຈາກສ້າງຟອມແລ້ວ, ມັນສາມາດປ່ຽນເປັນຟອມຍ່ອຍໄດ້. ເພື່ອເຮັດແບບນີ້, ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ໂໝດການອອກແບບ (Design Mode), ແລະ ເປີດຕົວນຳທາງຟອມ (Form Navigator). ໃນຕົວນຳທາງຟອມ, ໃຫ້ລາກຟອມ (ທີ່ຈະກາຍເປັນຟອມຍ່ອຍ) ໄປວາງໃສ່ຟອມອື່ນ (ທີ່ຈະກາຍເປັນຟອມຫຼັກ).

ຜູ້ໃຊ້ເອກະສານຂອງທ່ານຈະບໍ່ເຫັນວ່າຟອມນັ້ນມີຟອມຍ່ອຍ. ຜູ້ໃຊ້ຈະເຫັນພຽງແຕ່ເອກະສານທີ່ມີການປ້ອນຂໍ້ມູນ ຫຼື ບ່ອນທີ່ສະແດງຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ.

ລະບຸຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຫຼັກຈາກຟິວຂໍ້ມູນໃນຟອມຫຼັກ. ໃນຟອມຍ່ອຍ, ຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຍ່ອຍສາມາດຖືກຕັ້ງເປັນຟິວທີ່ຈະຖືກຈັບຄູ່ກັບເນື້ອໃນຂອງຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຫຼັກ.

ເມື່ອຜູ້ໃຊ້ນຳທາງຜ່ານຂໍ້ມູນ, ຟອມຈະສະແດງບັນທຶກຂໍ້ມູນປັດຈຸບັນສະເໝີ. ຖ້າມີການກຳນົດຟອມຍ່ອຍໄວ້, ເນື້ອໃນຂອງຟອມຍ່ອຍຈະຖືກສະແດງຫຼັງຈາກການຊັກຊ້າປະມານ 200 ມິນລີວິນາທີ (ms). ການຊັກຊ້ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດເລີດເບິ່ງບັນທຶກຂໍ້ມູນຂອງຟອມຫຼັກໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ຖ້າທ່ານນຳທາງໄປຫາບັນທຶກຂໍ້ມູນຫຼັກຖັດໄປພາຍໃນເວລາທີ່ກຳນົດນັ້ນ, ຂໍ້ມູນຟອມຍ່ອຍກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກດຶງມາ ແລະ ສະແດງອອກມາ.

ກະລຸນາສະໜັບສະໜູນພວກເຮົາ!