ເນື້ອໃນ

# ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ

ສາມາດເພີ່ມເສັ້ນທ່າອ່ຽງໃສ່ແຜນພູມ 2D ໄດ້ທຸກປະເພດ ຍົກເວັ້ນແຜນພູມວົງມົນ ແລະ ແຜນພູມຮຸ້ນ.

ເພື່ອເຂົ້າເຖິງຄຳສັ່ງນີ້...

ເລືອກ ແຊກ - ເສັ້ນແນວໂນ້ມ (ແຜນພູມ)

ຫາກທ່ານແຊກເສັ້ນທ່າອ່ຽງໃສ່ແຜນພູມປະເພດທີ່ໃຊ້ໝວດໝູ່ ເຊັ່ນ ເສັ້ນ ຫຼື ຖັນ, ຕົວເລກ 1, 2, 3, … ຈະຖືກໃຊ້ເປັນຄ່າ x ເພື່ອຄິດໄລ່ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ. ສຳລັບແຜນພູມດັ່ງກ່າວ, ແຜນພູມປະເພດ XY ອາດຈະເໝາະສົມກວ່າ.

1. ເພື່ອແຊກເສັ້ນທ່າອ່ຽງສຳລັບຊຸດຂໍ້ມູນ, ທຳອິດໃຫ້ດັບເບິນຄລິກທີ່ແຜນພູມເພື່ອເຂົ້າສູ່ໂໝດແກ້ໄຂ ແລະ ເລືອກຊຸດຂໍ້ມູນໃນແຜນພູມທີ່ຕ້ອງການສ້າງເສັ້ນທ່າອ່ຽງ.

2. ເລືອກ ແຊກ - ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ, ຫຼື ຄລິກຂວາໃສ່ຊຸດຂໍ້ມູນເພື່ອເປີດເມນູລັດ, ແລ້ວເລືອກ ແຊກເສັ້ນທ່າອ່ຽງ.

3. ເສັ້ນຄ່າສະເລ່ຍແມ່ນເສັ້ນທ່າອ່ຽງພິເສດທີ່ສະແດງຄ່າສະເລ່ຍ. ໃຊ້ ແຊກ - ເສັ້ນຄ່າສະເລ່ຍ ເພື່ອແຊກເສັ້ນຄ່າສະເລ່ຍສຳລັບຊຸດຂໍ້ມູນ.

4. ເພື່ອລຶບເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ຫຼື ເສັ້ນຄ່າສະເລ່ຍ, ໃຫ້ຄລິກທີ່ເສັ້ນນັ້ນ, ແລ້ວກົດປຸ່ມ Del.

ລາຍການເມນູ ແຊກ - ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ຈະໃຊ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອແຜນພູມຢູ່ໃນໂໝດແກ້ໄຂເທົ່ານັ້ນ. ມັນຈະປະກົດເປັນສີເທົ່າຫາກແຜນພູມຢູ່ໃນໂໝດແກ້ໄຂແຕ່ບໍ່ໄດ້ເລືອກຊຸດຂໍ້ມູນ.

ເສັ້ນທ່າອ່ຽງມີສີດຽວກັນກັບຊຸດຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ເພື່ອປ່ຽນຄຸນສົມບັດຂອງເສັ້ນ, ໃຫ້ເລືອກເສັ້ນທ່າອ່ຽງແລ້ວເລືອກ ຈັດຮູບແບບ - ຈັດຮູບແບບການເລືອກ - ເສັ້ນ.

ເສັ້ນທ່າອ່ຽງຈະຖືກສະແດງໃນຄຳອະທິບາຍສັນຍະລັກໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ຊື່ຂອງມັນສາມາດກຳນົດໄດ້ໃນຕົວເລືອກຂອງເສັ້ນທ່າອ່ຽງ.

## ສົມຜົນເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແລະ ສຳປະສິດການກຳນົດ

ເມື່ອແຜນພູມຢູ່ໃນໂໝດແກ້ໄຂ, LibreOffice ຈະໃຫ້ສົມຜົນຂອງເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແລະ ສຳປະສິດການກຳນົດ R2, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະບໍ່ໄດ້ສະແດງອອກມາ: ໃຫ້ຄລິກທີ່ເສັ້ນທ່າອ່ຽງເພື່ອເບິ່ງຂໍ້ມູນໃນແຖບສະຖານະ.

ເພື່ອສະແດງສົມຜົນເສັ້ນທ່າອ່ຽງ, ໃຫ້ເລືອກເສັ້ນທ່າອ່ຽງໃນແຜນພູມ, ຄລິກຂວາເພື່ອເປີດເມນູລັດ, ແລ້ວເລືອກ ແຊກສົມຜົນເສັ້ນທ່າອ່ຽງ.

ເພື່ອປ່ຽນຮູບແບບຂອງຄ່າ (ໃຊ້ຕົວເລກທີ່ມີເລກນັຍໜ້ອຍລົງ ຫຼື ຮູບແບບວິທະຍາສາດ), ໃຫ້ເລືອກສົມຜົນໃນແຜນພູມ, ຄລິກຂວາເພື່ອເປີດເມນູລັດ, ແລ້ວເລືອກ ຈັດຮູບແບບສົມຜົນເສັ້ນທ່າອ່ຽງ - ຕົວເລືອກ.

ສົມຜົນເລີ່ມຕົ້ນໃຊ້ x ສຳລັບຕົວປ່ຽນແກນນອນ, ແລະ f(x) ສຳລັບຕົວປ່ຽນແກນຕັ້ງ. ເພື່ອປ່ຽນຊື່ເຫຼົ່ານີ້, ໃຫ້ເລືອກເສັ້ນທ່າອ່ຽງ, ເລືອກ ຈັດຮູບແບບ - ຈັດຮູບແບບການເລືອກ – ປະເພດ ແລ້ວປ້ອນຊື່ໃນກ່ອງແກ້ໄຂ ຊື່ຕົວປ່ຽນ X ແລະ ຊື່ຕົວປ່ຽນ Y.

ເພື່ອສະແດງສຳປະສິດການກຳນົດ R2, ໃຫ້ເລືອກສົມຜົນໃນແຜນພູມ, ຄລິກຂວາເພື່ອເປີດເມນູລັດ, ແລ້ວເລືອກ ແຊກ R2.

ຫາກມີການບັງຄັບຈຸດຕັດແກນ, ສຳປະສິດການກຳນົດ R2 ຈະບໍ່ຖືກຄິດໄລ່ໃນວິທີດຽວກັນກັບຈຸດຕັດແກນແບບອິດສະຫຼະ. ຄ່າ R2 ບໍ່ສາມາດນຳມາປຽບທຽບກັນໄດ້ລະຫວ່າງການບັງຄັບ ຫຼື ບໍ່ບັງຄັບຈຸດຕັດແກນ.

## ປະເພດເສັ້ນໂຄ້ງທ່າອ່ຽງ

ມີປະເພດການຖອຍຫຼັງດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບເສັ້ນຊື່: ການຖອຍຫຼັງຜ່ານສົມຜົນ y=a∙x+b. ຈຸດຕັດແກນ b ສາມາດບັງຄັບຄ່າໄດ້.

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບພະຫຸນາມ: ການຖອຍຫຼັງຜ່ານສົມຜົນ y=Σi(ai∙xi). ຈຸດຕັດແກນ a0 ສາມາດບັງຄັບຄ່າໄດ້. ຕ້ອງລະບຸລະດັບຂັ້ນຂອງພະຫຸນາມ (ຢ່າງໜ້ອຍແມ່ນ 2).

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບໂລກາລິດ: ການຖອຍຫຼັງຜ່ານສົມຜົນ y=a∙ln(x)+b.

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບເລກກຳລັງ: ການຖອຍຫຼັງຜ່ານສົມຜົນ y=b∙exp(a∙x). ສົມຜົນນີ້ທຽບເທົ່າກັບ y=b∙mx ໂດຍທີ່ m=exp(a). ຈຸດຕັດແກນ b ສາມາດບັງຄັບຄ່າໄດ້.

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບກຳລັງ: ການຖອຍຫຼັງຜ່ານສົມຜົນ y=b∙xa.

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງ ແບບຄ່າສະເລ່ຍເຄື່ອນທີ່: ຄ່າສະເລ່ຍເຄື່ອນທີ່ແບບງ່າຍດາຍແມ່ນຄິດໄລ່ດ້ວຍຄ່າ y ກ່ອນໜ້າ n ຄ່າ, ໂດຍ n ແມ່ນຊ່ວງເວລາ. ບໍ່ມີສົມຜົນສຳລັບເສັ້ນທ່າອ່ຽງປະເພດນີ້.

## ຂໍ້ຈຳກັດ

ການຄິດໄລ່ເສັ້ນທ່າອ່ຽງຈະພິຈາລະນາສະເພາະຄູ່ຂໍ້ມູນທີ່ມີຄ່າດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງແບບໂລກາລິດ: ພິຈາລະນາສະເພາະຄ່າ x ທີ່ເປັນບວກເທົ່ານັ້ນ.

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງແບບເລກກຳລັງ: ພິຈາລະນາສະເພາະຄ່າ y ທີ່ເປັນບວກເທົ່ານັ້ນ, ຍົກເວັ້ນຫາກຄ່າ y ທັງໝົດເປັນລົບ: ການຖອຍຫຼັງຈະເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=-b∙exp(a∙x).

- ເສັ້ນທ່າອ່ຽງແບບກຳລັງ: ພິຈາລະນາສະເພາະຄ່າ x ທີ່ເປັນບວກ ແລະ ຄ່າ y ທີ່ເປັນບວກເທົ່ານັ້ນ, ຍົກເວັ້ນຫາກຄ່າ y ທັງໝົດເປັນລົບ: ການຖອຍຫຼັງຈະເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=-b∙xa.

ທ່ານຄວນປ່ຽນແປງຂໍ້ມູນຂອງທ່ານໃຫ້ເໝາະສົມ; ທາງທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນເຮັດວຽກໃນສຳເນົາຂອງຂໍ້ມູນຕົ້ນສະບັບ ແລະ ປ່ຽນແປງຂໍ້ມູນທີ່ສຳເນົາມານັ້ນ.

## ຄິດໄລ່ພາຣາມິເຕີໃນ Calc

ທ່ານຍັງສາມາດຄິດໄລ່ພາຣາມິເຕີໂດຍໃຊ້ຟັງຊັນ Calc ໄດ້ດັ່ງນີ້.

### ສົມຜົນການຖອຍຫຼັງແບບເສັ້ນຊື່

ການ ຖອຍຫຼັງແບບເສັ້ນຊື່ ແມ່ນເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=m*x+b.

m = SLOPE(ຂໍ້ມູນ_Y;ຂໍ້ມູນ_X)

b = INTERCEPT(ຂໍ້ມູນ_Y ;ຂໍ້ມູນ_X)

ຄິດໄລ່ສຳປະສິດການກຳນົດໂດຍ

r2 = RSQ(ຂໍ້ມູນ_Y;ຂໍ້ມູນ_X)

ນອກຈາກ m, b ແລະ r2 ແລ້ວ, ຟັງຊັນອາເຣ LINEST ຍັງໃຫ້ສະຖິຕິເພີ່ມເຕີມສຳລັບການວິເຄາະການຖອຍຫຼັງ.

### ສົມຜົນການຖອຍຫຼັງແບບໂລກາລິດ

ການ ຖອຍຫຼັງແບບໂລກາລິດ ແມ່ນເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=a*ln(x)+b.

a = SLOPE(ຂໍ້ມູນ_Y;LN(ຂໍ້ມູນ_X))

b = INTERCEPT(ຂໍ້ມູນ_Y ;LN(ຂໍ້ມູນ_X))

r2 = RSQ(ຂໍ້ມູນ_Y;LN(ຂໍ້ມູນ_X))

### ສົມຜົນການຖອຍຫຼັງແບບເລກກຳລັງ

ສຳລັບເສັ້ນທ່າອ່ຽງແບບເລກກຳລັງ, ຈະມີການປ່ຽນຮູບໄປສູ່ແບບຈຳລອງເສັ້ນຊື່. ການປັບເສັ້ນໂຄ້ງໃຫ້ເໝາະສົມທີ່ສຸດແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບແບບຈຳລອງເສັ້ນຊື່ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບຈະຖືກຕີຄວາມໝາຍຕາມນັ້ນ.

ການຖອຍຫຼັງແບບເລກກຳລັງແມ່ນເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=b*exp(a*x) ຫຼື y=b*mx, ເຊິ່ງຖືກປ່ຽນຮູບເປັນ ln(y)=ln(b)+a*x ຫຼື ln(y)=ln(b)+ln(m)*x ຕາມລຳດັບ.

a = SLOPE(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);ຂໍ້ມູນ_X)

ຕົວປ່ຽນສຳລັບຮູບແບບທີສອງແມ່ນຄິດໄລ່ໄດ້ດັ່ງນີ້:

m = EXP(SLOPE(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);ຂໍ້ມູນ_X))

b = EXP(INTERCEPT(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);ຂໍ້ມູນ_X))

ຄິດໄລ່ສຳປະສິດການກຳນົດໂດຍ

r2 = RSQ(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);ຂໍ້ມູນ_X)

ນອກຈາກ m, b ແລະ r2 ແລ້ວ, ຟັງຊັນອາເຣ LOGEST ຍັງໃຫ້ສະຖິຕິເພີ່ມເຕີມສຳລັບການວິເຄາະການຖອຍຫຼັງ.

### ສົມຜົນການຖອຍຫຼັງແບບກຳລັງ

ສຳລັບເສັ້ນໂຄ້ງ ການຖອຍຫຼັງແບບກຳລັງ, ຈະມີການປ່ຽນຮູບໄປສູ່ແບບຈຳລອງເສັ້ນຊື່. ການຖອຍຫຼັງແບບກຳລັງແມ່ນເປັນໄປຕາມສົມຜົນ y=b*xa, ເຊິ່ງຖືກປ່ຽນຮູບເປັນ ln(y)=ln(b)+a*ln(x).

a = SLOPE(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);LN(ຂໍ້ມູນ_X))

b = EXP(INTERCEPT(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);LN(ຂໍ້ມູນ_X))

r2 = RSQ(LN(ຂໍ້ມູນ_Y);LN(ຂໍ້ມູນ_X))

### ສົມຜົນການຖອຍຫຼັງແບບພະຫຸນາມ

ສຳລັບເສັ້ນໂຄ້ງ ການຖອຍຫຼັງແບບພະຫຸນາມ, ຈະມີການປ່ຽນຮູບໄປສູ່ແບບຈຳລອງເສັ້ນຊື່.

ສ້າງຕາຕະລາງທີ່ມີຖັນ x, x2, x3, … , xn, y ຈົນເຖິງລະດັບຂັ້ນ n ທີ່ຕ້ອງການ.

ໃຊ້ສູດ =LINEST(ຂໍ້ມູນ_Y,ຂໍ້ມູນ_X) ໂດຍໃຊ້ຊ່ວງທີ່ສົມບູນຕັ້ງແຕ່ x ຈົນເຖິງ xn (ໂດຍບໍ່ລວມຫົວຂໍ້) ເປັນ ຂໍ້ມູນ_X.

ແຖວທຳອິດຂອງຜົນໄດ້ຮັບ LINEST ປະກອບດ້ວຍສຳປະສິດຂອງພະຫຸນາມການຖອຍຫຼັງ, ໂດຍທີ່ສຳປະສິດຂອງ xn ຈະຢູ່ຕຳແໜ່ງຊ້າຍສຸດ.

ອົງປະກອບທຳອິດຂອງແຖວທີສາມຂອງຜົນໄດ້ຮັບ LINEST ແມ່ນຄ່າຂອງ r2. ເບິ່ງຟັງຊັນ LINEST ສຳລັບລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄຳອະທິບາຍກ່ຽວກັບພາຣາມິເຕີຜົນໄດ້ຮັບອື່ນໆ.

ຫົວຂໍ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ

ແຖບຄວາມຜິດພາດ X/Y

ຟັງຊັນ LINEST

ຟັງຊັນ LOGEST

ຟັງຊັນ SLOPE

ຟັງຊັນ INTERCEPT

ຟັງຊັນ RSQ

ກະລຸນາສະໜັບສະໜູນພວກເຮົາ!